Dla większości dzieci z m.p.dz. karmienie stanowi problem od urodzenia i przez pierwsze lata. Właściwe spożywanie pokarmów ma ogromne znaczenie dla rozwoju psychicznego, emocjonalnego i społecznego, a także dla rozwoju uzębienia. Dobry wzór karmienia stanowi istotę przyszłej mowy.

Najpierw przedstawię etapy rozwoju karmienia dziecka „bez porażeń”.

Pierwsze miesiące niemowlę pobiera pokarm dzięki odruchowi ssania-połykania.

Po prawie sześciu miesiącach dziecko, zaczynając już siadać, uczy się przyjmować płyn i pożywienie z łyżki wargami i połykać je. Trwa to około miesiąca lub dłużej. Po tym okresie dziecko zaczyna żuć, z biegiem czasu może ono odgryźć i przeżuć pokarm stały; rzadko występuje skłonność do wymiotów, a ślinienie się na ogół tylko w okresie ząbkowania. Są to oznaki, że dziecko kontroluje pracę ust. Gdy dziecko opanuje tę czynność, będzie przygotowane do picia płynów z filiżanki w pozycji siedzącej. W początkowym okresie wystąpi pewien brak koordynacji, w wyniku czego płyny będą się wydobywały bokiem z ust, co łączy się z kolei z kaszlem i dławieniem. Zjawisko to będzie trwało do chwili, gdy kontrola ust dziecka nie stanie się dostatecznie sprawna, aby mu umożliwić pobieranie całkowicie płynnego pożywienia.

Karmienie dziecka z mózgowym porażeniem dziecięcym.

Odruch ssania-połykania jest niedostatecznie rozwinięty i karmienie może stanowić prawdziwą trudność dla dziecka, jak i dla matki. Dziecko staje się wówczas niecierpliwe, napięte, reaguje płaczem, albo – unikając karmienia – przesypia większość, jeśli nie cały czas karmienia. Matka powiększa czasami otwór w smoczku, przechyla dziecko do tyłu, pozwalając aby płyn sam ściekał w dół. Zwykle powoduje to krztuszenie się i z pewnością nie poprawia funkcji ust.

Po pierwszych tygodniach może nam się wydawać, że dziecko ssie, ponieważ zamyka i otwiera usta. Wysiłki dziecka są jednak nieskuteczne. Jeżeli poda się dziecku gęsty płyn, taki jak jogurt, prawdopodobnie uda mu się wcześniej i łatwiej połknąć go pobierając wargami. W wieku 6 –7 miesięcy, kiedy zdrowe dziecko zaczyna żuć, dziecko z m.p.dz. tego nie potrafi ; zamiast tego wykonuje językiem ruchy do przodu, wypychając tym samym jedzenie na zewnątrz lub przyklejając je do podniebienia. Pokarm zostaje zgnieciony, ale nie przeżuty, i gdy dostaje się do przełyku, nie jest kontrolowany, co zazwyczaj prowadzi do zatykania przełyku i krztuszenia się.

Kiedy zdrowe niemowlę pije z filiżanki, dziecko porażone nie będzie prawdopodobnie umiało chwycić wargami filiżanki, jego język wysunie się do przodu ponad lub pod brzegiem naczynia; anomalie te można było zauważyć już wtedy, gdy jadło ono z butelki. Gdy dziecko zaczyna pić, usta wykonują te same nieskuteczne ruchy otwierania i zamykania, a język wypychany jest do przodu. Są to nieprawidłowości podobne do omówionych przy żuciu i powodują tę samą konieczność odchylenia głowy dziecka do tyłu, aby pozwolić płynowi biernie spływać w dół, co wywołuje z kolei duszenie się, kaszel, dławienia.

Nie możemy spodziewać się poprawy, dopóki nie pomożemy dziecku zdobyć podstawowych umiejętności, które umożliwią mu samodzielne jedzenie, tzn. umiejętność poruszania głowy, szczęk, warg i języka, niezależnie od pozycji tułowia i rąk i przy zachowaniu dobrej równowagi podczas siedzenia.